Anathema's Lair
1 ή 2 πράγματα που μου κάνουν εντύπωση
Λίγα λόγια για εμένα
Μυημένος, όπως οι περισσότεροι, την περίοδο του αείμνηστου '99 στο ΧΑΑ. Δεν είμαι γκουρού, δεν είμαι επαγγελματίας, δεν είμαι αναλυτής. Είμαι όμως ξεροκέφαλος!
Σύνδεσμοι


3076 αναγνώστες
10 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009
15:16

Ο Junius Spencer Morgan (1813 - 1890) έγινε το 1854 συνεργάτης του George Peabody. 10 χρόνια μετά τον διαδέχτηκε σαν επικεφαλής της τράπεζας του η οποία μετονομάστηκε από George Peabody & Co. σε J. S. Morgan & Co. O John Pierpont Morgan (1837 - 1913) δε θα μπορούσε να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο από τον πατέρα του. Τραπεζίτης κι αυτός ξεκίνησε το 1857 από το Βρετανικό παρακλάδι της τράπεζας όπου ο πατέρας του ήταν συνεταίρος. Την επόμενη χρονιά πήγε στη Νέα Υόρκη στην Duncan Sherman & Co. η οποία αποτελούσε και τον εκπρόσωπο της βρετανικής τράπεζας του πατέρα του στην Αμερική. Από το 1864 και μετά ακολούθησε πιο "μοναχική" καριέρα και μέσω συνεργειών έφτιαξε την Drexel Morgan & Co.

Κατά τη διάρκεια του Αμερικάνικου Εμφύλιου (1861 - 1865), ο Morgan αγόραζε παλιές καραμπίνες από τον στρατό προς 3.5$ έκαστη. Οι συνεργάτες του Morgan τις επιδιόρθωναν και τις βελτίωναν με αποτέλεσμα να τις πουλήσουν πίσω στον στρατό προς 22$ έκαστη. Τα όπλα όμως αποδείχτηκαν ελαττωματικά αφού ανατίναξαν πολλούς αντίχειρες που τα χειρίστηκαν! Η υπόθεση εξελίχθηκε σε σκάνδαλο και η κυβέρνηση αρνήθηκε να πληρώσει το τίμημα. Ο Morgan μήνυσε δύο φορές την κυβέρνηση για αθέτηση συμφωνίας! Λεπτομέρεια: Ο Morgan, όπως και πολλοί πλούσιοι της εποχής, είχε αποφύγει τη στράτευση πληρώνοντας 300 $ και ορίζοντας αντικαταστάτη.

Το 1893 πέθανε ο Drexel και η εταιρία μετονομάστηκε σε J. P. Morgan διατηρώντας τους δεσμούς και με την J. S. Morgan του πατέρα του. Από το 1869 και μετά ο Morgan ασχολήθηκε με τους σιδηρόδρομους ενώνοντας την Αμερική και επεκτείνοντας το σιδηροδρομικό δίκτυο. Είχε ηγηθεί του συνδικάτου που επέτρεψε σε ιδιώτες να ασχοληθούν με αυτό το έργο στερώντας τα κυβερνητικά προνόμια του δημοσίου. Οραματιζόταν ένα ενιαίο σύστημα μεταφορών. Σε συνεργασία με όλους τους μεγιστάνες των σιδηροδρόμων ανέλαβαν κοινή δράση για την προάσπιση των συμφερόντων τους φτιάχνοντας έναν από τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς συνδέσμους. Παράλληλα, εξαγόραζε φτηνά υπερχρεωμένες εταιρίες και τις αναδιάρθρωνε με απόλυτη επιτυχία μέσω συγχωνεύσεων.  Ο τρόπος του είχε ονομαστεί "Morganization". H κακοδιαχείριση των δανείων που έπαιρναν οι εταιρίες σιδηροδρόμων οδήγησε στον πανικό του 1893 όπου πολλές τράπεζες κατέρρευσαν και επήλθε ύφεση στην Αμερικάνικη οικονομία. Η κυβέρνηση είχε βρεθεί χωρίς αποθεματικά σε χρυσό. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Grover Cleveland, συμφώνησε με τον Morgan ώστε να του βρει 65 εκ. $ σε χρυσό. Ο Morgan το κατάφερε μέσω των ευρωπαϊκών συνδέσμων του αφού όμως είχε συνάψει ομόλογο με την αμερικάνικη κυβέρνηση ύψους 100 εκ $. Αν και τελικά η οικονομία αποκαταστάθηκε με αυτή την κίνηση οι Δημοκρατικοί θεώρησαν σκανδαλώδεις του χειρισμούς. Οι τραπεζίτες στήριξαν τον Ρεπουμπλικάνο William Mc Kinley ο οποίος εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ το 1896 και το 1900 βασισμένος στο gold standard. Στο ότι, δηλαδή, τα κυκλοφορούντα χρήματα είχαν αντίκρυσμα σε χρυσό.

Το 1902 έφτιαξε εταιρία θαλασσίων μεταφορών. Έχοντας τους σιδηρόδρομους στο χέρι και με πρόσβαση σε θαλάσσιες μεταφορές ήθελε να μεγαλώσει την US Steel καθετοποιώντας τις επιχειρήσεις του αφού είχε τις πρώτες ύλες, είχε τις μεταφορές, είχε και τους αποδέκτες εκτός των άλλων αλλά και τη χρηματοδότηση. Μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1890, ανέλαβε τον έλεγχο και της δικής του τράπεζας. Το 1900 εξαγόρασε την Carnegie, εταιρία σιδήρου και ατσαλιού μαζί με άλλες εταιρίες του τομέα ώστε να προκύψει η US Steel. Για την εξαγορά της Carnegie διέθεσε 485 εκ $. Η συμφωνία έγινε χωρίς δικηγόρους και χωρίς να υπογραφεί κάποιο συμβόλαιο. Τα νέα έφτασαν στη δημοσιότητα το 1901! Η US Steel που προέκυψε μέσα από όλες αυτές τις συγχωνεύσεις ήταν η πρώτη εταιρία στον κόσμο με κεφαλαιοποίηση πάνω από 1 δις $ φτάνοντας τα 1.4 δις $.

Στο μεταξύ είχε ενώσει το 1892 εταιρίες που ασχολούνταν με ηλεκτρικά φτιάχνοντας την General Electric. Επίσης, έφτιαξε το Metropolitan Club στη Νέα Υόρκη, μια λέσχη για πολύ λίγους όπου μπορούσαν να περνάνε το χρόνο τους και να συζητούν οι πραγματικά πολύ ισχυροί άντρες της εποχής. Ο ίδιος είχε πει: "Φτιάξτε μου ένα κλαμπ που να αρμόζει σε gentlemen αδιαφορώντας για τα έξοδα".

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι είχε χρηματοδοτήσει την έρευνα και τα πειράματα του Nikola Tesla. Μετά από 3 χρόνια χρηματοδότησης όμως το έργο δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί και ο Morgan σταμάτησε τη χρηματοδότηση συμβουλεύοντας και άλλους επενδυτές να κάνουν το ίδιο. Ο Tesla οραματιζόταν την δωρεάν παροχή ηλεκτρισμού ενώ ο Morgan περίμενε πως θα μπορούσε να αποκτήσει τον έλεγχο και της ενέργειας μέσω ηλεκτρισμού! Αν τα πειράματα του Tesla είχαν επιτυχία θα μιλούσαμε για εντελώς διαφορετικά δεδομένα...

Ακολούθησε ο πανικός του 1907 και ακόμα μια περίοδος ύφεσης όπου πολλές τράπεζες κατέρρευσαν. Ο Morgan διέθεσε χρήματα ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία στο τραπεζικό σύστημα. Οι ΗΠΑ δεν είχαν ακόμα κεντρική τράπεζα ώστε να ελέγχουν την κυκλοφορία του χρήματος και την έκδοση ρευστότητας. Οι παρεμβάσεις του Morgan έσωσαν την κατάσταση. Οι τραπεζίτες κατηγορήθηκαν για χειραγώγηση των αγορών. Το 1912 ο Morgan κατέθεσε ως κατηγορούμενος. Η επιτροπή που είχε συσταθεί απεφάνθη ότι ο Μorgan και οι λοιποί τραπεζίτες μάζευαν το χρήμα ώστε να γονατίζουν εταιρίες τις οποίες μετά εξαγόραζαν. Η συνολική τους περιουσία ξεπερνούσε εκείνη των 22 πολιτειών δυτικά του ποταμού Mississippi...

Τελικά το 1913 δημιουργήθηκε η Federal Reserve, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ με σκοπό τον έλεγχο της ρευστότητας, την παροχή χαρτονομισμάτων όποτε η οικονομία είχε πρόβλημα και την προάσπιση και διασφάλιση των εθνικών, οικονομικών συμφερόντων. Φυσικά, οι τραπεζίτες ήταν και εκεί. Η συνέχεια γνωστή. Λίγα χρόνια μετά ήρθε και η Μεγάλη Ύφεση. Το gold standard εγκαταλείφθηκε. Τα χαρτονομίσματα δεν είχαν πια αντίκρυσμα σε χρυσό. Ήρθε η συμφωνία του Bretton Woods περί σταθερών ισοτιμιών του χρυσού και με βάση το δολάριο - κάτι που ισχυροποίησε το δολάριο και το έκανε σημείο αναφοράς. Το 1971 οι ισοτιμίες απελευθερώθηκαν ενώ η τιμή του χρυσού σταμάτησε να είναι κλειδωμένη σταθερά στα 35$ / ουγγιά όπως μέχρι τότε. Και μετά από κάθε μεγάλη περίοδο ύφεσης ή πολέμων οι μεγάλες τράπεζες έβγαιναν ακόμα πιο δυνατές αφού δάνειζαν τους πάντες. Φίλους, εχθρούς, δεν έχει σημασία...

Ο γιος του J. P. Morgan, ο John Pierpont "Jack" Morgan junior (1867 - 1943), ήταν ένας από εκείνους που έβαλαν την υπογραφή τους για τη δημιουργία της Federal Reserve Bank. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δάνεισε 12 εκ $ στη Ρωσία, 50 εκ $ στη Γαλλία και 500 εκ $ στις συμμαχικές δυνάμεις μέσω ενός οργανωμένου τραπεζικού συμπλέγματος στο οποίο ήταν επικεφαλής. Η ιστορία τον θεωρεί φιλάνθρωπο λόγω των πολλών δωρεών του. Σημειώνεται ότι είχε παντρευτεί την Jane Morton Grew, κόρη του τραπεζίτη Henry Sturgis Grew. Ένα από τα παιδιά τους, ο Henry Sturgis Morgan ήταν εκ των ιδρυτών της Morgan Stanley...

      

Από αριστέρα: Ο μπαμπάς, ο γιος και ο εγγονός!

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
10 ψήφοι

 Εκτύπωση
3035 αναγνώστες
38 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009
13:51

Κάθε φορά που είναι να γίνει μια ΑΜΚ διαβάζω στα fora τις ίδιες απορίες. Ειδικά αν η ΑΜΚ είναι μεγάλης εταιρίας, όπως τώρα με την Alpha Bank, και συμμετέχει πολύς κόσμος ο οποίος δεν έχει και πολλές γνώσεις οι απορίες πολλαπλασιάζονται. Συμμετοχή σε μία ΑΜΚ σημαίνει ότι ο μέτοχος θα πρέπει να καταβάλει το ποσό που του αναλογεί με βάση τις μετοχές που ήδη έχει ώστε να πάρει τις νέες. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Πολλοί νομίζουν ότι αγοράζουν τη μετοχή φτηνότερα αλλά ξεχνούν ότι έχει προσαρμοστεί η τιμή των υφιστάμενων μετοχών. Δηλαδή, τίποτα δε χαρίζεται. Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό ακολουθεί ο τρόπος που προκύπτουν οι τιμές. Θα ασχοληθώ με την περίπτωση της Alpha, ως παράδειγμα, επειδή αυτή είναι τώρα σε εξέλιξη και θα χρησιμοποιήσω τους όρους που η Alpha θα κάνει την ΑΜΚ της.

Οι όροι της ΑΜΚ της Alpha είναι οι εξής: 3ν/10π προς 8 ευρώ/μετοχή. Δηλαδή για κάθε 10 υφιστάμενες μετοχές που κάποιος έχει στο χαρτοφυλάκιο του μπορεί να συμμετάσχει στην ΑΜΚ αγοράζοντας 3 νέες με 8 ευρώ την καθεμία. Αν κάποιος έχει 30 μετοχές μπορεί να πάρει 9 νέες, αν έχει 1000 να πάρει 300 κοκ. Μέχρι εδώ, το μόνο που έχει προσδιοριστεί είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει κάποιος για κάθε μετοχή που θα προκύψει από τη διαδικασία της ΑΜΚ (8 ευρώ). Η προσαρμοσμένη τιμή των υφισταμένων μετοχών καθώς και η τιμή του δικαιώματος προσδιορίζονται με βάση την τιμή που είχε η μετοχή στο tableau ως την ημερομηνία αποκοπής.

Η ημερομηνία αποκοπής είναι η μέρα κατά την οποία από την τιμή της μετοχής θα αποκοπεί η τιμή του δικαιώματος ώστε να προκύψει η νέα, προσαρμοσμένη τιμή των υφισταμένων μετοχών. Μετά την ημερομηνία αποκοπής η μετοχή διαπραγματεύεται με βάση την προσαρμοσμένη τιμή της. Αυτή είναι και η τελευταία αλλαγή που γίνεται στη χρηματιστηριακή τιμή της μετοχής. Οι νέες μετοχές θα ξεκινήσουν να διαπραγματεύονται με βάση το κλείσιμο των υφισταμένων την προηγούμενη μέρα της εισαγωγής των νέων προς διαπραγμάτευση.

Έστω ότι η Alpha κλείνει σήμερα στα 13.5 ευρώ. Η αποκοπή δεν έχει γίνει ακόμα άρα σε αυτά τα 13.5 ευρώ συμπεριλαμβάνεται και η τιμή του δικαιώματος. Με βάση το τελευταίο κλείσιμο πριν της ημερομηνίας αποκοπής θα προσδιοριστεί η προσαρμοσμένη τιμή μετά την αποκοπή και η τιμή του δικαιώματος. Ανάλογα με τους όρους της εκάστοτε ΑΜΚ και την χρηματιστηριακή τιμή οι τιμές των δικαιωμάτων και της προσαρμοσμένης τιμής ποικίλουν. Για την Alpha και με την υπόθεση ότι η μετοχή κλείνει στα 13.5 υπολογίζονται ως εξής:

(αριθμός παλαιών μετοχών Χ χρηματιστηριακή τιμή) + (αριθμός νέων μετοχών Χ τιμή διάθεσης νέων)

Το παραπάνω άθροισμα διαιρείται με το άθροισμα: (αριθμός νέων + αριθμός παλιών)

Αντικαθιστώντας, έχουμε:

(10 Χ 13.5) + (3 Χ 8) = 135 + 24 = 159 το οποίο διαιρείται με 10 + 3 = 13

Έχουμε: 159 / 13 = 12.23

Μετά την αποκοπή, δηλαδή, η μετοχή θα ξεκινήσει να διαπραγματεύεται με προσαρμοσμένη τιμή 12.23 ευρώ.

Σημειώνεται ότι ακόμα κι αν κάποιος αγοράσει έστω και στο κλείσιμο θεωρείται παλαιός μέτοχος αφού δεν έχει γίνει η αποκοπή. Δηλαδή, ακόμα κι αν σήμερα το απόγευμα κάποιος αγοράσει Alpha στο κλείσιμο της συνεδρίασης θα θεωρείται παλιός μέτοχος. Το δικαίωμα το χάνει κανείς αν αγοράσει μετά την αποκοπή αφού θα πρέπει να αγοράσει και δικαιώματα ώστε να μπορεί να αγοράσει τις μετοχές της ΑΜΚ.

Η τιμή του δικαιώματος θα ισούται με:

(Προσαρμοσμένη τιμή - τιμή διάθεσης νέων) Χ αναλογία ΑΜΚ (3/10)

(12.23 - 8) Χ 0,3 = 4.23 Χ 0,3 = 1.27

Δηλαδή, το δικαίωμα αποτιμάται προς 1.27 ευρώ.

Έτσι, αν κάποιος είχε 10 μετοχές προ αποκοπής μετά την αποκοπή θα έχει 10 μετοχές με προσαρμοσμένη τιμή λόγω ΑΜΚ και 10 δικαιώματα.

Για να επανέλθω σε αυτό που έγραφα στην αρχή ότι τίποτα δεν χαρίζεται:

10 μετοχές Χ τιμή κλεισίματος προ αποκοπής = 10 Χ 13.5 = 135 ευρώ

Δηλαδή, η αξία 10 μετοχών ήταν ίση με 135 ευρώ πριν γίνει η αποκοπή.

(10 μετοχές Χ τιμή κλεισίματος μετά αποκοπής) + (10 δικαιώματα Χ τιμή δικαιώματος) =

= (10 Χ 12.23) + (10 Χ 1.27) = 122,3 + 12,7 = 135 ευρώ

Δηλαδή, η αξία 10 μετοχών μετά την αποκοπή και τα δικαιώματα μαζί ισούνται πάλι με 135 ευρώ.

Για να αποκτήσει κάποιος, τώρα, τις μετοχές που δικαιούται βάσει των μετοχών που είχε θα πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματά του. Έτσι, αν είχε 10 μετοχές, θα πρέπει να ασκήσει τα 10 δικαιώματά του ώστε να αποκτήσει τις 3 νέες που του αναλογούν καταβάλλοντας και το τίμημα για τις νέες. Θα πρέπει, δηλαδή, να πληρώσει και άλλα 24 ευρώ αφού 3 Χ 8 ευρώ = 24.

Τα δικαιώματα μπορεί να τα ασκήσει κατά την περίοδο άσκησης που ορίζει το ενημερωτικό της ΑΜΚ. Για την Alpha η περίοδος αυτή είναι από 12 έως 26 Νοέμβρη. Παράλληλα, τα δικαιώματα διαπραγματεύονται στο tableau για ένα συγκεκριμένο διάστημα. Έτσι, κάποιος που δεν είχε μετοχές αλλά θέλει να συμμετάσχει στην ΑΜΚ μπορεί να αποκτήσει δικαιώματα αγοράζοντας τα από το ΧAA και να τα ασκήσει καταβάλλοντας το τίμημα ώστε να πάρει τις νέες μετοχές. Επίσης, κάποιος που δεν θέλει να συμμετάσχει στην ΑΜΚ μπορεί να πουλήσει τα δικαιώματά του. Για την Alpha, η περίοδος διαπραγμάτευσης των δικαιωμάτων ορίζεται από 12 έως 20 Νοέμβρη. Αν κάποιος δεν ασκήσει τα δικαιώματα του μέχρι το τέλος της περιόδου άσκησης και δεν τα πουλήσει μέχρι το τέλος της περιόδου διαπραγμάτευσης, πολύ απλά, τα χάνει.

Τα όσα γράφονται παραπάνω ισχύουν για όλες τις ΑΜΚ που γίνονται με δικαίωμα προτίμησης υπέρ των παλαιών μετόχων. Οι τύποι που χρησιμοποιούνται ισχύουν για κάθε ΑΜΚ επίσης. Το μόνο που αλλάζει είναι τα νούμερα ανάλογα με τους όρους της εκάστοτε ΑΜΚ και την χρηματιστηριακή τιμή της εταιρίας που κάνει την ΑΜΚ. Γίνεται προφανές ότι ο επενδυτής έχει πολλές επιλογές σχετικά με το τι θα κάνει σε περίπτωση ΑΜΚ. Κατά τη γνώμη μου, σε μια ΑΜΚ πρέπει να συμμετέχει κανείς μόνο όταν διαβλέπει προοπτικές για την εταιρία, έχει επενδύσει μακροπρόθεσμα κα θεωρεί ότι τα λεφτά που θα καταβάλλει για τη συμμετοχή του στην ΑΜΚ θα πιάσουν τόπο ενώ θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν και τις γενικότερες προοπτικές της οικονομίας και της αγοράς. Αλλιώς, καλύτερα να αποφεύγει τη συμμετοχή του σε ΑΜΚ. Εξάλλου υπάρχουν τρόποι να μη χάσεις λεφτά σε μια ΑΜΚ. Και προσφέρονται και για trading...

Αξιολογήστε το άρθρο 
22 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
928 αναγνώστες
27 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009
13:57

Μου κάνει εντύπωση η επιμονή πολλών, ακόμα και ολόκληρων επενδυτικών οίκων, να συγκρίνουν την παρούσα κρίση με εκείνη του '29. Απολύτως λογικό και ευνόητο να συγκρίνονται μεταξύ τους από καθαρά ιστορική άποψη ή για να τεθούν υπό εξέταση οι τρόποι αντιμετώπισης κάθε φορά αλλά πέρα από το φιλολογικό ενδιαφέρον κάπου εκεί θα έπρεπε να σταματά η αναζήτηση του τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Σε ότι έχει να κάνει αποκλειστικά με τις αγορές μετοχών το κοινό σημείο είναι ότι έφτασαν να γράφουν τεραστίων διαστάσεων πτώσεις. Οπότε; Θα ακολουθήσει η αγορά τον ίδιο ρυθμό με τότε; Ή μήπως θα το κάνει και στα ίδια χρονικά πλαίσια;

Κατά τη γνώμη μου, τέτοιες προσπάθειες δεν βγάζουν αξιόπιστα συμπεράσματα. Το μόνο πράγμα που δεν αλλάζει από τότε είναι ο πανικός του όχλου και η ψυχολογία των επενδυτών που έχει καταρρακωθεί. Μέχρι εκεί όμως. Δηλαδή, πως μπορούμε να συγκρίνουμε μια κρίση πριν από 80 χρόνια με μια κρίση που εξελίσσεται στις μέρες μας; Σκεφτείτε πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε, την τεχνολογική πρόοδο, τα γεωπολιτικά συμβάντα που έχουν σημειωθεί όλα αυτά τα χρόνια, την ανακατανομή των δυνάμεων και του πλούτου, την ισχυροποίηση των εταιριών, την παγκοσμιοποίηση, την ταχύτητα της πληροφόρησης αλλά και την ταχύτητα που ξεδιπλώνεται ένα φαινόμενο, τον επιταχυνόμενο ρυθμό με τον οποίο αλλάζουν οι οικονομίες σε κάθε επίπεδο. Τι κοινό μπορεί να υπάρχει σε όλα αυτά;

Σχετικά με την χρηματιστηριακή καθίζηση νομίζω ότι η πτώση από το '29 και μετά μοιάζει περισσότερο με την πτώση στο ΧΑΑ μετά το '99 και όχι με την πρόσφατη. Το λέω αυτό γιατί το '99 ήταν η εποχή που ο κάθε Έλληνας είχε μετοχές. Αυτό είχε συμβεί και στην Αμερική του '29. Υπάρχει και αυτή η ιστοριούλα όπου ο Ροκφέλερ πήγαινε στη Wall Street και καθοδόν σταμάτησε στο λουστράκο της γειτονιάς για να του γυαλίσει τα παπούτσια. Και ενώ ο Ροκφέλερ περίμενε να γίνει η δουλειά, ο λούστρος τον γνώρισε και τον ρώτησε τι να αγοράσει στο χρηματιστήριο εκείνη τη μέρα. Ο πάμπλουτος Ρόκφελερ δεν του απάντησε αλλά την ίδια μέρα πούλησε όλες του τις μετοχές. Είτε η ιστοριούλα είναι αληθής είτε ψευδής το θέμα είναι ότι καταδεικνύει το γεγονός ότι όλοι στην Αμερική είχαν βρει την κότα με τα χρυσά αυγά - όπως συνέβη το '99 στην Ελλάδα.

Αν αποδεικνύεται ένα πράγμα είναι η διαχρονική υπερβολή των χρηματιστηρίων και η εγγενής απληστία των επενδυτών. Ο πυρετός του κέρδους αποτελούσε ένα συνοδευτικό της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης ανέκαθεν. Γιατί όμως επιμένουν οι συγκρίσεις ειδικά με την κρίση του '29; Φούσκες που έσκαγαν υπήρχαν από τη στιγμή που επινοήθηκαν οι χρηματιστηριακές αγορές. Φούσκα έσκασε με το εμπόριο τουλίπας τον 17ο αιώνα - το 1637 οι τουλίπες είχαν φτάσει να είναι το πιο ακριβό εμπόρευμα στον κόσμο! Αργότερα είχαμε την πυραμίδα Mississippi όπου η μετοχή της γαλλικών συμφερόντων εταιρίας έφτασε σε ένα χρόνο (από το 1719 ως το 1720) να ανεβαίνει 2000% για να επιστρέψει μετά από ακόμα ένα χρόνο στην τιμή που είχε το 1719 (πτώση 95%). Κάτι ανάλογο συνέβη και με τη βρετανική εταιρία της Νότιας Θάλασσας την ίδια εποχή.

Σε επίπεδο αγορών, δηλαδή, οι χρηματιστηριακές πτώσεις δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Πάντα συνέβαινε και ο λόγος δεν έχει να κάνει ούτε με την ανάπτυξη ούτε με την πραγματική οικονομία αλλά με την κερδοσκοπία και την απληστία. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι σε μερικά χρόνια θα συγκρίνουμε την παρούσα κρίση με την κρίση που θα ξεσπά τότε. Είναι η ειμαρμένη των επενδυτών. Να φτιάχνουμε φούσκες, να εθιζόμαστε στην άνοδο, να σκάνε οι φούσκες και να ψάχνουμε τρύπα για να κρυφτούμε.

Αν τώρα κάποιοι επιμένουν να προσπαθούν να προβλέψουν την εξέλιξη της παρούσας κρίσης βασισμένοι σε εκείνη του '29 τι να κάνουμε; Είναι κι αυτό ένα μέρος της προσπάθειας κατανόησης των αγορών και της απόκτησης αντίληψης και προβλεπτικής ικανότητας σε σχέση με την μελλούμενη πορεία τους. Το ίδιο δεν είναι και η τεχνική ανάλυση, η θεμελιώδης ανάλυση, η κυματική θεωρία, οι δείκτες, όλα; Στο τέλος της μέρας όμως όλα αυτά κάνουν στην άκρη όταν διαμορφωθεί πρόσφορο κλίμα για να προκύψει μια νέα υπερβολή - είτε ανοδική είτε πτωτική, δεν έχει σημασία. Στο μεταξύ, κάποιοι μπορεί να αναζητούν το σημείο ισορροπίας ή τη δίκαιη τιμή ή την άριστη αποτίμηση. Κανείς όμως δεν μπορεί να βρει ποιο είναι αυτό το επίπεδο για τον απλούστατο λόγο ότι...δεν υπάρχει!

Όπως δεν είναι λογικό να συγκρίνει τον Dow σήμερα με τον Dow του '29. Μόνο στο όνομα είναι ίδιοι αυτοί οι 2 δείκτες. Η σύνθεσή τους δεν έχει καμία σχέση και μονίμως αλλάζει ανάλογα με τις εξελίξεις. Ποιος θα έλεγε πριν από 5 χρόνια ότι δεν θα υπήρχε στη σύνθεσή του η Citibank και ότι θα υπήρχε η Travelers; Και ποιος θα φανταζόταν το '29 ότι θα υπήρχαν εταιρίες στον Dow όπως οι Microsoft, Cisco και Intel; Αλλάζοντας τις εταιρίες που παρακμάζουν με εταιρίες που είναι σε τροχιά ανάπτυξης που είναι το παράξενο στο να γράφει ο Dow συνεχώς νέα υψηλά στο πέρασμα του χρόνου;

Ο Dow του 1929 με τον Dow του 2009 έχει όση σχέση έχει η πρωτότυπη Mona Lisa με την εκσυγχρονισμένη εκδοχή της!

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
14 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2709 αναγνώστες
31 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009
02:29

Τα τελευταία χρόνια τα ντοκιμαντέρ αποκτούν όλο και μεγαλύτερο κοινό. Όλοι θα θυμάστε την απήχηση που είχαν εκείνα του Michael Moore για παράδειγμα. Προσεχώς βγαίνει στις αίθουσες το "Capitalism: A Love Story" από τον ίδιο. Σε αντίθεση με τον "εμπορικό" Moore λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό είναι τα "Zeitgeist". Η λέξη "τσάιτ γκάιστ" έχει γερμανική προέλευση. Στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως το "πνεύμα της εποχής" ή, λίγο πιο ελεύθερα, ως "σημεία των καιρών". Στο ίντερνετ όμως είναι αρκετά γνωστά και διαδεδομένα τα video / ταινίες που κυκλοφορούν και φέρουν αυτή την ονομασία: Τα "Zeitgeist: The Movie" και το "Zeitgeist: Addendum". Και τα δύο είναι δημιουργήματα του Peter Joseph, ο οποίος και τα διέθεσε ελεύθερα μέσω διαδικτύου.

Το "Zeitgeist - The Movie" είναι παραγωγής 2007, πραγματεύεται 3 θέματα και χωρίζεται σε 3 αντίστοιχα μέρη. Στο πρώτο, γίνεται λόγος για τις θρησκείες και τον χριστιανισμό ειδικότερα ως μια διαχρονική συνωμοσία. Στο δεύτερο παρουσιάζει τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου με πολύ διαφορετικό τρόπο καθώς και τη σύνδεσή της με την τρομοκρατία σαν έννοια εκφοβισμού. Στο τρίτο ασχολείται με τις μεγάλες τράπεζες και το σχετικό σύστημα που αποβλέπει στην παγκόσμια κυριαρχία μέσω μίας υπερτράπεζας. Η ταινία αυτή είναι διαθέσιμη στα Google Videos εξ ολοκλήρου και με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.

Το "Zeitgeist - Addendum" είναι παραγωγής 2008. Αυτό ασχολείται μόνο με το τρίτο κομμάτι του πρώτου Zeitgeist. Αφιερώνεται στο νομισματικό σύστημα παρουσιάζοντας το χρήμα ως την πηγή του κακού. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον μέχρι που φτάνει και στο "Venus Project" όπου ξεφεύγει λίγο λέγοντας ότι η μόνη λύση είναι η κατάργηση του χρήματος, η εργασία ανάλογα με τα προσόντα και η πρόοδος μέσω μιας τεχνολογίας που θα δουλεύει προς όφελος του ανθρώπου. Ενώ η προβληματική του είναι καλή το κομμάτι αυτό φαίνεται πολύ ουτοπικό - ωραίο, γοητευτικό αλλά ανεφάρμοστο! Και αυτή η ταινία είναι διαθέσιμη με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.

Τον Οκτώβρη του 2010 αναμένεται το τρίτο μέρος της σειράς όπως γράφεται και στην ιστοσελιδά του Zeitgeist.Υπάρχει άλλη μία ταινία με αυτόν τον τίτλο του 2006 - το "American Zeitgeist". Παραγωγός του είναι ο Rob McGann. Το φιλμ αυτό πραγματεύεται την τρομοκρατία από το 1979 μέχρι το 2006 μέσω συνεντεύξεων από ειδικούς επί του θέματος.

Στο θέμα της θρησκείας ένα σχετικό φιλμ είναι το "Religulous" παραγωγής 2008 από τον Bill Maher. Ενδιαφέρον κι αυτό μέσω μιας κωμικής προσέγγισης που προβληματίζει όμως πέρα από την αστεία παρουσίαση. Το βίντεο εδώ αλλά χωρίς ελληνικούς υπότιτλους.

Σχετικά με την κρίση υπάρχουν ντοκιμαντέρ και από Έλληνες δημοσιογράφους:

Η "Εμπόλεμη Ζώνη" του Σωτήρη Δανέζη είχε αφιερώσει ένα επεισόδιο στην κρίση και στα προβλήματα των αμερικάνικων αυτοκινητοβιομηχανιών με τίτλο "Οι τρεις μεγάλοι". Εκεί παρουσιάζεται η κρίση απασχόλησης στα εργατικά στρώματα των ΗΠΑ και τα τεράστια προβλήματα των αυτοκινητοβιομηχανιών της Αμερικής.

Ο "Εξάντας" του Γιώργου Αυγερόπουλου έχει προβάλει 2 σχετικά ντοκιμαντέρ. Το "Ο Εφιάλτης των Δανείων" που παρουσιάζει την υποδούλωση στο δανεισμό μέσω του παραδείγματος των ΗΠΑ και το "Πεθαίνοντας στην Αφθονία" με θέμα την άνιση κατανομή του πλούτου όπου εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν την ώρα που η τροφή γίνεται αντικείμενο συναλλαγών και πολυεθνικές προσπαθούν να βγάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη.

Αξιολογήστε το άρθρο 
4 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
932 αναγνώστες
33 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009
12:33

Πέρυσι, στις 30 Οκτώβρη, ξαναμπήκα στην αγορά. Ο Γενικός Δείκτης εκείνη την μέρα έκλεισε στις 2010 μονάδες. Ένα χρόνο μετά ο ΓΔ βρέθηκε στις 2686. Ενδιάμεσα είχε μεσολαβήσει και μια "βόλτα" μέχρι τις 1450 μονάδες. Ο μεγάλος όγκος των αγορών μου έγινε στα επίπεδα των 2000 μονάδων και αγόραζα σταδιακά με τα υπόλοιπα χρήματα μέχρι και τα τέλη Φεβρουαρίου του 2009 όταν και βρέθηκα με σχεδόν μηδενική ρευστότητα. Ευτυχώς ακολούθησε η ανοδική αντίδραση από το Μάρτη και μετά αφού είχα φτάσει να χάνω περίπου το 20% του κεφαλαίου. Υπεύθυνες οι τράπεζες αφού από τις επιλογές του Οκτώβρη εκείνες ήταν που κατρακύλησαν μέχρι τον Μάρτη και αποτέλεσαν το βαρίδι του χαρτοφυλακίου. Μπορώ όμως να παινευτώ ότι έπιασα τον πάτο στις άλλες μετοχικές επιλογές πριν ένα χρόνο. ΓΕΚΤΕΡΝΑ στα 2.6, ΚΡΕΤΑ ΦΑΡΜ στα 2.5, ΜΠΕΛΑ στα 4 ευρώ και διαρκείς αγορές στη Forthnet από τα 0.88 ως και τα 0.62 ευρώ. Από τον Μάρτη και μετά άρχισε η σταδιακή κατοχύρωση κερδών. Τέλη Αυγούστου βγήκα τελείως και από τις τράπεζες με μικρά κέρδη.

Την περασμένη εβδομάδα μάζεψα τα πινακίδια για να δω τι έκανα αυτόν τον χρόνο. Εντόπισα τα λάθη μου, εντόπισα και βιαστικές κινήσεις. 135 πράξεις μετά μηδένισαν οι αποδόσεις, βγήκαν τα κομπιουτεράκια και από σήμερα ξεκινά η δεύτερη χρονιά. Τιμή εκκίνησης το κλείσιμο της Παρασκευής και οι τιμές που είχαν οι μετοχές του χαρτοφυλακίου την ίδια μέρα.

Ο ΓΔ στον πρώτο χρόνο έδωσε μια απόδοση της τάξης του 33.7%. Το χαρτοφυλάκιο μετά από τις προσθέσεις των μερισμάτων, τις αφαιρέσεις όλων των προμηθειών και την κεφαλαιοποίηση λογιστικών κερδών και ζημιών μέχρι και τις 30 Οκτώβρη του τρέχοντος έτους είχε καθαρή απόδοση 47%. Αυτά ήταν τα κέρδη της πρώτης χρόνιας και τώρα ξεκινάω πάλι από το 0 με 12 μετοχές (6 κερδοφόρες και 6 ζημιογόνες μέχρι τα τέλη Οκτώβρη) που σαν τιμή εισόδου θεωρώ το κλείσιμο της Παρασκευής.

Η δεύτερη χρονιά ξεκινά όπως σταμάτησε η πρώτη. Με τον ΓΔ να συνεχίζει να πέφτει με ταχύ ρυθμό. Πέρυσι τοποθετήθηκα λίγο καιρό μετά την κατάρρευση της Lehman. Φέτος, το νέο που σημαδεύει την εκκίνηση του έτους είναι η αίτηση πτώχευσης της CIT. Η κατάρρευση της πρώτης ήταν απρόσμενη όμως ενώ της δεύτερης αναμενόμενη. Ο χειμώνας αυτές τις μέρες θυμίζει κάτι από τον περσινό. Η μεταβλητότητα ανεβαίνει και μαζί ανεβαίνουν και οι εναλλαγές στην επενδυτική ψυχολογία. Το ΧΑΑ μοιάζει αδύναμο να αντιδράσει θετικά. Σιγά - σιγά μπαίνουμε και εμείς σε περίοδο ανακοίνωσης αποτελεσμάτων αφού μέχρι το τέλος του τρέχοντος μήνα θα έχουν ανακοινώσει όλες οι εταιρίες τις επιδόσεις τους για το τρίτο τρίμηνο. Ο τρόπος που θα αντιδρά η αγορά ανάλογα με τις εταιρικές ανακοινώσεις θα δείξει ως ένα βαθμό κατά πόσο υπάρχει διάθεση για ανοδική συνέχεια. Αν, δηλαδή, βγαίνουν καλά τρίμηνα και το ΧΑΑ δεν μπορεί να αυτονομηθεί θετικά σε σχέση με τα ξένα ή, αντίστοιχα, αν σε κακά τρίμηνα το ΧΑΑ θα υπεραποδίδει πτωτικά. Το κακό είναι ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση με την έντονη μεταβλητότητα οι αγορές θα χρειαστούν χρόνο μέχρι να ισορροπήσουν και να δούμε προς τα που θα πάει το πράγμα. Οι αισιόδοξοι περιμένουν ότι τώρα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για κατοχύρωση αυτών των επιπέδων και για συνέχεια προς υψηλότερα. Οι απαισιόδοξοι ότι κάπου εδώ οι αγορές αντιλαμβάνονται ότι ανέβηκαν υπέρμετρα και ότι ξεκινά το τελευταίο σκέλος της πτώσης ώστε να κλείσει ο πτωτικός κύκλος. Όταν οι οικονομίες εξέρχονται από περιόδους ύφεσης είναι τα πιο κρίσιμα σημεία για την εξέλιξη. Πολλές εταιρίες θα χρεοκοπήσουν λίγο πριν την ανάκαμψη της οικονομίας. Σημαντικό, επίσης, είναι το πως θα αξιολογούν και πως θα αντιδρούν οι αγορές όσο τα μέτρα στήριξης θα αποσύρονται σταδιακά. Τίποτα δεν μπορεί ακόμα να αποκλειστεί και τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το διήμερο στην Αρκαδία ήταν μια χαρά. Αν κάτι μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ο κόσμος στην επαρχία φαίνεται πολύ πιο ήρεμος και λιγότερο αγχωμένος σε σχέση με τα όσα βλέπουμε στην Αθήνα. Ε, κι εκείνο το γουρουνόπουλο στο φούρνο με πορτοκάλι ήταν αρκετά εντυπωσιακό πρέπει να ομολογήσω!

Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<5678910111213>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Ιστολόγιο για να περνάει η ώρα.
Θέματα όχι μόνο οικονομικά, χρηματιστηριακά κτλ.
Πλακίτσα θα κάνουμε (όποιος θέλει δηλαδή)
...και μεταξύ σοβαρού και αστείου θα γίνουμε εκατομμυριούχοι!
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις