Anathema's Lair
1 ή 2 πράγματα που μου κάνουν εντύπωση
Λίγα λόγια για εμένα
Μυημένος, όπως οι περισσότεροι, την περίοδο του αείμνηστου '99 στο ΧΑΑ. Δεν είμαι γκουρού, δεν είμαι επαγγελματίας, δεν είμαι αναλυτής. Είμαι όμως ξεροκέφαλος!
Σύνδεσμοι


Love Story
995 αναγνώστες
Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009
16:41

Θυμάσαι την Μαρία; Ήσουν 16 - 17 χρονών. Μέχρι τότε δεν ήξερες τι θα πει να αναπνέεις την σκέψη της και να ζεις με τη μορφή της. Την ερωτεύτηκες, την κυνήγησες, την κατάφερες, την έκανες δική σου, της φέρθηκες όμορφα, με υπομονή άρχισε και αυτή να σου δίνει κι όσο περνούσε ο καιρός σου έδινε όλο και περισσότερα. Ήταν ωραία μέχρι που έμαθες το πρώτο δίδαγμα όταν άρχισες να τη βαριέσαι. Κάτι δε σου άρεσε, άρχισες να έχεις νεύρα, ήθελες κι άλλα, τη χώρισες, την άφησες, την παράτησες.

Η Μαρία ένιωσε άσχημα, ένιωσε προδομένη. Συνέχισε όμως. Μετά από λίγο καιρό την είδες με άλλον. Σε ενόχλησε, ζήλεψες - γιατί; Αφού εσύ την άφησες. Αναρωτιόσουν αν περνάει καλύτερα τώρα. Την είδες να τον αγκαλιάζει, να τον φιλάει, να χαμογελάει, συνειδητοποίησες ότι μπορεί και χωρίς εσένα. Έμαθες ακόμα ένα δίδαγμα, ότι η ζωή συνεχίζεται.

Αποφάσισες να την ξανακερδίσεις. Την πήρες τηλέφωνο μια φορά - στο έκλεισε. Επέμεινες, έπρεπε να την διεκδικήσεις, δεν ήταν μόνη της. Της έστειλες λουλούδια, της χτύπησες το κουδούνι ξημερώματα, της ζήτησες να βγείτε στο πιο ακριβό εστιατόριο κι ας ήξερες ότι αυτό θα πονούσε την τσέπη σου, της είπες λόγια που δεν φανταζόσουν ότι θα μπορούσες να είχες ξεστομίσει και αυτό πλήγωσε την αξιοπρέπειά σου. Μετά από αγώνα, σκέψεις και βάσανα η Μαρία ήταν πάλι δική σου αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο και σύντομα βαρέθηκες ξανά χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις τότε μέχρι που έμαθες άλλο ένα δίδαγμα: Να μην κυνηγάς κάτι που απαξίωνες - όταν κάτι αποφασίζεις ότι τελείωσε καλύτερα να το κάνεις στην άκρη.

Σήμερα η Μαρία δεν ξέρεις τι κάνει ούτε που είναι ή πως περνάει. Άλλωστε πέρασαν αρκετές Μαρίες και έμαθες κι άλλα διδάγματα στην πορεία. Έχεις μεγαλώσει. Ασχολείσαι και με μετοχές. Θεωρείς ότι δεν έχουν σχέση με τη Μαρία και τα όσα διδακτικά σου πρόσφερε εκείνη η εμπειρία. Κι όμως, αντί να αφήνεις τις μετοχές να έρθουν σε εσένα τις κυνηγάς. Δένεσαι συναισθηματικά με αξίες επειδή κάποτε σου έδωσαν κι αυτές. Κρατάς κάτι που νιώθεις ότι έχει τελειώσει και απορρίπτεις άλλες που θα μπορούσαν να είναι και καλύτερες αλλά εσύ πιστός. Για ποιο λόγο, αλήθεια; Αφού δεν είσαι πια 16 - 17 χρονών...και τώρα είσαι με την Κατερίνα!

Σχόλια

28/08 17:12  fostiras
367 *

Όσες και οι λέξεις, που περιγράφουν μια ολάκερη ζωή.
28/08 18:39  Yannis K.
χαχαχα ωραιο ... μηπως γιατι τάχεις ολα γραμμενα στ' ονομα της?
28/08 19:16  favlos
28/08 19:45  anathema_g13
fostiras, με 367 λέξεις περιγράφεται μια ζωή; :)

Yannis K., αρρωστημένε νου εσύ! :)

favlos, βαριές, ελαφριές, μαζεμένες, διανεμημένες, κουτσάλογα, πουλέν όλες καλές ε; Ρε, δεν πάμε καλάαααα!
Όλες καλές όσο μας κάνουν τα χατίρια όμως! :)
28/08 23:57  Mogadishu
"Στο περιβολι της ζωης μου
τα πλουτη μου ηταν παντα
οι σκιες και τα φωτα,
που ποτε δε συλλεγονται
μα ουτε και αποθηκευονται."

(τι Μαρια και Μαρινα και καθε Κατερινα, ο τυπος με δυο κουβεντες, περασε μια ζωη ολοκληρη απο μπροστα μας σε λιγα δευτερα)

και καπου λες: - (Να μην κυνηγάς κάτι που απαξίωνες - όταν κάτι αποφασίζεις ότι τελείωσε καλύτερα να το κάνεις στην άκρη.)

και εδω κολλαει γαντι ενα αλλο...

"Ανοιξε την πορτα σου σε κεινο
που πρεπει να φυγει,
γιατι ο χωρισμος γινεται προστυχος
οταν εμποδιζεται."

Καλησπέρα
29/08 12:21  anathema_g13
Γιατί τί είναι η ευτυχία, φίλε Mogadishu, πέρα από φευγαλέες, έντονες στιγμές που εγγράφονται στη μνήμη μας και στη συνείδησή μας. Πως να συλλέξεις τα φώτα και τις σκιές αφού δεν πιάνονται; (φώτα - σκιές = συμπληρωματικές έννοιες - δυαδικότητα)

Το δεύτερο κομμάτι του σχολίου σου μου θύμισε:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου
όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Καβάφης - Όσο μπορείς

Καλημέρα!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
16 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Ιστολόγιο για να περνάει η ώρα.
Θέματα όχι μόνο οικονομικά, χρηματιστηριακά κτλ.
Πλακίτσα θα κάνουμε (όποιος θέλει δηλαδή)
...και μεταξύ σοβαρού και αστείου θα γίνουμε εκατομμυριούχοι!
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις